ODZYSKAĆ WEWNĘTRZNE ASPEKTY DUSZY

Szef pominął Cię w awansie, abo w premii? Mąż zapomniał o rocznicy ślubu? Koleżanka zakpiła z oponki na Twoim brzuchu?
Jak na to reagujesz? Dojrzałe, adekwatnie do sytuacji, czy histeryczne lub zamykasz się w sobie w poczuciu beznadziei?
Każdy choć raz zachował się nie tak, jakby chciał. Każdy zna tę karuzelę emocji od poczucia odrzucenia do poczucie winy i wstydu.

JESTEŚ DOROSŁA, ALE CZY DOJRZAŁA EMOCJONALNIE?

Jeśli miałaś trudniejsze dzieciństwo, to aby to przetrwać nieświadomie „odrywałaś” cząstki siebie i chowałaś je głęboko w podświadomości. One przypominają o swoim istnieniu w najmniej oczekiwanych momentach. One czekają na uwolnienie i miłość.
Ten proces utraty łączności ze sobą samą w dzieciństwie, ma dalekosiężne skutki w Twoim dorosłym życiu.
Jesteś dorosła fizycznie, ale w określonych sytuacjach przypominających te z dzieciństwa, możesz reagować niedojrzale i automatycznie, po za Twoją świadomą analizą sytuacji.

Jakie są tego skutki:

• nieadekwatne reakcje, które niszczą relacje
• blokady energetyczne w ciele, które mogą prowadzić do chorób
• napięcie i brak rozluźnienia, które powodują ból
• odczucie stresu bez powodu
• brak poczucia szczęścia
• tęsknota nie wiadomo za czym i za kim
• ciężar w ciele zwłaszcza w klatce piersiowej
• apatia prowadząca do depresji
• brak radości
• brak kreatywności
• sztywność emocjonalna
• poczucie braku i niewystarczalności
• poczucie osamotnienia, nawet w towarzystwie innych

TWOJA MIŁOŚĆ I TROSKA DO SIEBIE MA WIELKĄ MOC

Gdy byłaś dziewczynką lub byłeś małym chłopcem, to stres związany z krytyką rodziców lub innej dorosłej osoby, był zbyt duży, aby go przeżyć. Teraz jesteś dorosła i z innej perspektywy możesz spojrzeć na to co się kiedyś wydarzyło.

Nie chodzi tu o to, aby stworzyć wytłumaczenie i usprawiedliwienie zachowania rodziców, nauczycieli, wszystkich tych którzy byli starsi i silniejsi. Chodzi o to, że ta mała dziewczynka zamarła w przerażeniu i tak została, jest tam do dziś i dalej się trzęsie.

Emocje które są dla dziecka trudne do zniesienia:
lęk, wstyd, bezsilność, utrata poczucia bezpieczeństwa, poczucie winy, presja, żal, złość.

JAK ODZYSKAĆ SIEBIE W 5 KROKACH

Krok 1 – od jakiej emocji uciekasz, jakiej emocji nie możesz w sobie znieść? Nazwij ją konkretnie np żal
Krok 2 – gdzie się skumulowała w Twoim ciele? np w żołądku
Krok 3 – jak wygląda? Im więcej szczegółów tym lepiej np biała, zimna, chropowata kula lub kolce, kamień, lawa itd
Krok 4 – bądź współczujący, nie oceniający. Nie uciekaj, dotknij z czułością, pogłaszcz, przytul, weź na ręce, cokolwiek to jest.
Krok 5 – bądź cierpliwy. Ta przemiana dokonuje się w Tobie, przy pomocy kwantowych zmysłów. Ta czułość uzdrawia i rozpuszcza tę skumulowaną energię.

Zapewne teraz po rozpuszczeniu, czy rozproszeniu tej energii przypomnisz sobie konkretną historię z przeszłości.

CO Z TYM ZROBIĆ – HISTORIA EWY

Ewa czterdziestoletnia kobieta, opowiada że przy jednej koleżance zawsze się „głupio” zachowuje, a w zasadzie reaguje nieadekwatnie na jej słowa. Wystarczy, że koleżanka powie jej
„znowu jedziesz na wakacje na Mazury?” I Ewa jest już zawstydzona, zdenerwowana, czuje się jak nikt i zaczyna płakać. Potem się wstydzi swojej reakcji i jest na siebie zła.

Ewa sama zaczęła mówić, że wtedy zatyka ją w gardle, nic nie może powiedzieć. Ma taką gulę w gardle, a żołądek zwija się w kłębek.

Dopytałam o szczegóły tej „guli” i „kłębka”. Zaczęła mówić o nich jakby chciała je wyrwać z siebie. Nienawidziła tego uczucia, tych reakcji ciała, a w efekcie nienawidziła siebie. Bardzo się zdziwiła, bo uważała że kocha siebie. Przecież chodzi na tyle warsztatów rozwojowych i czyta tyle książek…

Poprosiłam, aby popatrzyła z czułością i współczuciem na te „gule i kłębki”. To nie było łatwe, ale po chwili jej ciało pokazało co dzieje się w niej. Ułożyła ramiona tak, jakby coś przytulała. Zaczęła płakać. Potem opowiedziała, że jak była w pierwszej klasie podstawówki, to była w klasie dziewczynka, której rodzice byli dość zamożni.

Koleżanka naśmiewała się z Ewy, że chodzi ubrana w tych samych ubraniach i nie rzadko po starszej siostrze. Ta koleżanka robiła to publicznie, a inne dzieci jej wtórowały, bo bali się że i z nich się będzie śmiała. Chodzenie do szkoły stało się koszmarem.

Ewa poskarżyła się nauczycielce, ale ona nic z tym nie zrobiła, bo była spokrewniona z mamą tej dziewczynki. Nauczycielka również zaczęła dokuczać dziewczynce, głośno komentowała jak Ewy literki i rysunki są brzydkie. Ewa też powiedziała rodzicom, ale i tu nie znalazła wsparcia. Tata przepracowany, a mama tylko skomentowała „nie histeryzuj, są ważniejsze sprawy”.

Tego dla niej było za wiele. Zamknęła się w sobie i wewnętrznie skuliła. Choć dziś Ewa wydaje się ambitną i dość pewną siebie osobą, w rzeczywistości dalej stoi w szkole i „słucha” krytyki koleżanki i nauczycielki. Czuła, że nie jest ważna, że się nie liczy.

Nasza dusza jest niesamowita i wielowymiarowa. Pomaga „przechować” te oderwane aspekty, a gdy pojawia się gotowość do transformacji to wypuszcza je w postaci wspomnień i reakcji ciała.

Ewa miała nie tylko poczucie żalu i wstydu, ale i poczucie winy przeplatane złością do siebie o to, że nie miała wtedy ani siły ani odwagi stawić koleżance opór. Wtedy nie miała takich umiejętności, ani siły, ale teraz może tego dokonać.

Dziś koleżanka z pracy reprezentuje Ewie tę historię z przeszłości.
Ewa na poziomie kwantowym przytuliła małą Ewę, była czuła i troskliwa dla niej. Nie wchodziła w „wyrównanie krzywd”, nie wchodziła w konfrontację z koleżanką z przeszłości.

Ten proces polega na tym, aby dać sobie dokładnie takiego wsparcia, ciepła, miłości i współczucia, których tak potrzebowałaś w przeszłości. Mała Ewa uspokoiła się, rozluźniła i przeniknęła do serca dorosłej Ewy.

Ewa po jakimś czasie zauważyła, że jej koleżanka z pracy przestała być uszczypliwa, nawet poszły razem na kawę.
Potem Ewa awansowała i zmieniła wydział.
Zaczęła być też naturalnie asertywna w innych sytuacjach.

Powiedziała po kilku sesjach, gdzie odzyskała swoje dziewczyny „Jestem ważna dla siebie, widzę swoje potrzeby i je zaspokajam oraz reaguję adekwatnie do sytuacji. Jestem swoją najlepszą przyjaciółką”.

Jeśli i Ty czujesz, że pogubiłaś lub straciłaś części siebie w przeszłości, zapisz się na sesję już dziś i daj sobie szansę do odzyskania pełni siebie i przywróć swoją moc, którą każdy z nas dostaje od Stwórcy na starcie życia.